Avonturen in Novgorod

enkele impressies

2010-04-15T00:17:00.001-07:00

http://picasaweb.google.com/carldesmedt1/Roostandland#

Nizhniy – Moskou – Tallinn – Riga – Tallinn – Moskou – Nizhniy

2010-04-10T01:10:00.000-07:00

Welgekomen bij het laatste deel van mijn Ruslandavontuur. Dit laatste deel is hoogst aangenaam en tegelijk vol verrassingen begonnen.

Eind maart liet ik Nizhniy voor een tijdje achter mij en vertrok ik eerst naar Moskou, waar ik mijn ouders (+ de meter + de meterman) 3 dagen zou rondleiden. Een prachtig hotel, het Kremlin, een wonderlijke botanische tuin, enkele etentjes bij moe-moe, een uitstap naar een onzichtbare kunstenaarskolonie en vooral het Rode Plein bij nacht en het zeer schone weer zorgden voor aangename dagen, ook al werd onze bankkaart op de eerste dag ingeslikt.

Een halve dag voor de aanslagen op de metro verlieten wij Moskou. Zij naar Belgie, ik richting Tallinn. Via Petersburg en na een nachtje op de bus, verscheen daar een blondgekrulde Zeelse God, die mij de komende dagen zou helpen de tijd te doden. Ik vroeg een nieuw visum aan, dat na 5 dagen klaar zou zijn. Tijd genoeg dus om de buurt wat te verkennen. Onze eerste dagen in Tallinn werden opgevuld met foto’s trekken van pareltjes van plaatsen. Jammergenoeg allemaal met paraplu (zelfs in Mac Donalds, het wc, ons bed en op café regende het). Op ontiechelijke vroege uren een pintje drinken, probeerden we te vermijden.
Dieter moest in Riga geraken, om zijn vliegtuig terug te nemen, dus vertrokken we vol goede moed op een lifttocht van 320 km. Op 5 uur tijd (sneller dan de bus) stonden we al in het zonnige Riga (18 graden, maar toch kwam de paraplu nog van pas). Die laatste (en enige) nacht in Riga sliepen we in het coolste kot ooit. Bij een studente, die nog 5 Duitsers te gast had, maar er waren zoveel kamers in dat kot, dat er gerust nog 20 man bij had gekunnen. We gingen naar een jazz/folk concert en nestelden ons daarna met z’n allen in een van de kamers met een pintje. De volgende ochtend kwam misschien net iets te snel voor Dieter, maar desalniettemin huppelde hij gezwind, met paraplu, naar zijn vliegtuig.

Voor mij begon de terugreis naar Tallinn. Een van mijn liften was nogal een louche type, die samen met mij een illegaal reisbureau wou beginnen, ook voor sekstoeristen… Nog vlotter dan de vorige dag geraakte ik BIJNA in Tallinn. Op 100 km ervandaan heb ik 4 uur staan duimen, lichtelijk in de kou (Oh, wat mis ik de paraplu). Het werd al gauw donker, dus heb ik dan maar een bus genomen.
In Tallinn werd ik opgewacht door Anna. Zij had net een half jaar in Rotterdam gewoond en woonde in Tallinn in een zeer trendy appartement. ‘S avonds gingen we uit en de volgende dag moest ik enkel mijn visum afhalen en ik kon weer naar Rusland vertrekken. Maar daar knelde het schoentje. Door een of andere administratieve fout (en mijn slechte ogen) kon ik pas op 5 april binnengeraken in Rusland, ipv 3 april, zoals gepland. Op zich waren die 2 extra dagen wachten niet het einde van de wereld, ware het niet dat er 3 Belgische musketiers op mij aan het wachten waren in Moskou. Balen! Na 5 minuten complete chaos in een of andere droomwereld, konden de problemen toch enigsinds opgelost worden.
Godzijdank is mijn Poolse maat Paulina mijn engelbewaarder en ging zij van Nizhniy naar Moskou om de 3 op te vangen. Ikzelf kon niets aan de situatie veranderen, dus kon ik er maar beter het beste van maken in Tallinn. Anna en ik dansten all night long, woonden een priveconcert van een plaatselijke idool-winnaar bij, speelden Estste Trivial Pursuit, wandelden langs de zee en de haven, maakten Paaspannenkoeken en taco’s, keken naar films en dronken op tijd en stond een glaasje wijn.

Eindelijk was 5 april daar. Een 21 uur durende reisdag van Tallinn, via Petersburg naar Moskou. Ik vertrok vroeg in de ochtend en kwam om 2 uur 's nachts toe in Moskou. Nog even rondgezworven met de taxichauffeur die geen idee had waar ik moest zijn. Absurde situatie: in het midden van de nacht, in een of andere buitenwijk van Moskou, in een miniappartement, kon ik eindelijk Arnout, Helena en Charlotte omhelsen. Samen bezochten we nog een dagje Moskou in de volle zon. Tegen 12 uur speelden we al dierenketting op de nachttrein naar mijn huis. Helena kreeg alvast de prijs voor origineelste antwoorden met nokuil en nustang.
De volgende 3 dagen hingen we rond in Nizhniy. Alle sneeuw en ijs is verdwenen sinds ik 2 weken geleden vertrok en het is 20 graden. Rusland is zo slecht nog niet!
Picknickskes, de eerste barbeque op het strand, een bezoekje aan mijn project, lang slapen, stad verkennen, souvenierkes kopen,… ge kent dat wel.

Op dit moment nemen ze hun vliegtuig naar huis en ben ik zeer verheugd weer thuis te zijn in het schone Rusland!
Nog een maand werken en dan een maand naar de andere kant van de wereld. Hierover later meer. Foto’s volgen later.

Russische cultuur met professor Langerak

2010-03-02T01:01:00.000-08:00

Hajdiehow

Het is weer enige tijd geleden dat we elkaar spraken. Dat ligt vooral aan mij, ik ben bezig geweest, excuseer. Maar alles in orde met u, mag ik hopen?

Graag had ik u enig inzicht gegeven in het brein van de Rus. Na 5 maand hier te verblijven, begin ik ze een beetje te snappen. Er zijn verschillende redenen waarom ik de Rus oorspronkelijk niet begreep (behalve dat broebeltaaltje). Een belangrijke reden is het bijgeloof. Russen zijn enorm bijgelovig. Voor alles hebben ze een verklaring. Hier zijn er enkele:

•Vele handelingen zijn verbonden met de geesten van overleden familieleden. Zo mag je geen brood wegsmijten, omdat dit op een of andere manier de geesten boos maakt. En als je het brood toch niet meer gaat opeten, geef het dan aan de vogels, want daarin zitten deze geesten en zo voedt je toch je famileileden. Ook is het verboden s’avonds vuilnis buiten te zetten. En in de bezems zitten er ergens ook dode zielen verscholen.

•Fluit niet binnen in een gebouw! Als je fluit, zal je geen geld hebben. Omdat het gefluit gelijkt op het geluid van de wind en dit het graan verwoest. Mijn bazin in Novgorod was altijd kwaad als ik floot. En ik deed dat veel zonder dat ik het wist.

•Als je een sigaret aansteekt, doe dat niet aan een kaars! Dan vermoordt je een matroos. Omdat matrozen vroeger als bijverdienste lucifers maakten en deze verkochten.

•Als je bij iemand op bezoek komt, mag je elkaar niet groeten in het deurgat. Eerst moet je binnenkomen en dan pas elkaar de hand schudden of een kus geven.

•Raap nooit geld op! Zo neem je de slechte eigenschappen over van de oorspronkelijke eigenaar.

•Mors geen zout! Zout was vroeger zeer duur.

•Als je iets vergeten bent thuis, keer niet terug! Laat het liggen. Als je toch teruggaat, kijk in de spiegel voor je terug vertrekt.

•Als je per ongeluk op iemand zijn voet stapt, moet die hetzelfde bij jou doen.

•Je glas alcohol drink je tot het leeg is (begrijpelijk in Rusland)!

•In het begin van het nieuwe jaar, spelen ze allerlei spelletjes waarbij ze kunnen zien of ze gaan trouwen en rijk gaan zijn het komende jaar.

Als je een van deze dingen toch gedaan hebt, spuk dan 2 maal over je linkerschouder. Daar zit de duivel en zo weer je het kwaad af.

Dit zijn allemaal dingen die de Russen in het dagelijks leven gebruiken. Het is redelijk logisch dat de oudere generaties hier hard in geloven. Het grappige is dat de jongeren hier mee lachen en altijd verkondigen dat ze er niet in geloven en dat dat voor de oudjes is. Maar al het er op aankomt, volgen ze alle regels en geloven ze er ook in.

Pas dus op als je naar Rusland komt!

de fotografie de fotografie

2010-02-08T09:30:00.000-08:00

Beste vrienden globetrotters,

Een blogupdate zonder al te veel woorden.

Mijn avonturen in Rusland en Praag zijn te vinden in het derde album ros rund.
http://picasaweb.google.com/carldesmedt1

Te bewonderen in dit album: bezoek in Praag, perikelen op en in de volga, mid term training met de vrijwilligers en andere nevenactiviteiten in Nizhniy en omstreken.

En voor wie mijn volgaduik niet gelooft:
http://www.youtube.com/watch?v=RpUz7yRzaOk

tot de volgende keer met meer weer

Let's move, Carl

2010-01-23T05:42:00.001-08:00

Ge maakt wat mee in Rusland. Na een drietal maanden in Velikiy Novgorod te verblijven, werd het tijd mijn horizonten nog wat verder te verruimen. Sinds enkele dagen vond ik een nieuw project en een nieuwe woonst. Ik ben vorige week op de trein gesprongen naar het jullie misschien reeds bekende Nizhniy Novgorod. De komende vier maanden zal ik hier het beste van mijzelf ten berde geven. Verhuizen, verhuizen, wat is me dat allemaal, seg? Geen nood, als u iemand op straat tegenkomt, zegt u nog steeds: “Carl? Die zit in Novgorod.” Dat Nizhniy Novgorod zich 2000 km van Velikiy Novgorod bevindt, is slechts een detail. Nizhniy ligt (in Russische maatstaf) niet al te ver van Moskou en wordt, met zijn 1,5 miljoen inwoners, als vijfde grootste stad van Rusland beschouwd.
Ik verblijf hier in een aangename flat, waar ik morgen compagnie zal krijgen van een nieuwe Poolse vrijwilligster. Ook mijn project is helemaal mijn kopje thee! Ik werk hier in een theatergroep voor jongeren met een hoorstoornis. WABLIEF? Dove kinderen dus. En aangezien ik al nekeer graag een toneelke in mekaar steek, zinder ik helemaal om er iets vetjes van te maken. Binnen enkele maanden zal ik dan ook vloeiend Russische gebarentaal spreken. Maar die kinderen zijn fenomenaal. Ik dacht dat ik een beetje fantasie had, maar die zijn echt wonderbaarlijk. Ik kan er nog veel van leren.

Mijn eerste dagen in mijn nieuwe heimat waren direct een onderdompeling in de Russische cultuur. De eerste avond vergezelde ik enkele vrijwilligers naar een Russische Nieuwjaarsavond in de universiteit. Russische gezangen, thee en koekjes waren van de partij. Daarna werden we onder lichte dwang uitgenodigd om mee te doen met folkloristische dansen en spelletjes. Heel de avond in het zweet lopen en dansen tussen de Russen. Vree wijs, kzweeretu. De volgende dag heb ik profetischgewijs op de grootste rivier van Rusland gelopen. Een fikse wandeling midden op de bevroren Wolga, tussen de vissers en snowboarders. Maar de mijlpaal in mijn persoonlijke analen beleefde ik enkele dagen geleden. In de nacht van 19 op 20 januari wordt het doopsel van onze Heiland Jezus herdacht. Wat doet een doorsnee Rus dan: een sprong de bevroren Wolga, bij -25 graden. Aangezien ik mij behoorlijk doorsnee Rus voel, sprong ik gretig mee. Goe zot ja. Met een minihartaanval als gevolg, maar ge krijgt er wel respect mee bij de Russen.

Maandag en dinsdag is het weer trainingtijd. Met alle vrijwilligers op stap naar Soezdal en een voorlopige evaluatie maken van ons avontuur in Rusland.

Ik vraag u dus geen gele briefkaarten meer te zenden naar Novgorod, maar naar Nizhniy.
Het exacte adres volgt later.

Good bike!

fototijd2

2010-01-13T04:16:00.001-08:00

excuseer, met de vorige link zijn jullie niet veel.
http://picasaweb.google.com/carldesmedt1/RusRosland#
enjoy even more

fototijd

2010-01-13T04:12:00.001-08:00

http://picasaweb.google.com/home
enjoy

Een maand vol gezwijn

2010-01-11T05:53:00.000-08:00

Beste sympathisanten,

Hier zijn we weer, live vanuit Rusland. Exact één maand geleden begon mijn vakantietijd en dus heb ik het er maar eens van genomen. U ziet, het leven van een vrijwilliger is niet altijd kommer en kwel.

Mijn eerste tussenstop was Sint-Petersburg (Peter voor de vrienden). Ik was er al enkele keren gepasseerd, maar nu was de tijd rijp om eens op mijn gemak het Venetië van het Noorden te bezichtigen. Samen met Masja en onze vriend Glikandin hebben we hier een tweetal dagen de toerist uitgehangen, wandelingskes rond de stad gemaakt, verdwaald gelopen in het Hermitage, avonturen in de metro beleefd en aan een standbeeld staan dansen.
Vanuit Peter ging mijn trip verder naar Nizhiy Novgorod (Nizhniy voor de vrienden), met als doel een week rond te hangen met de vrijwilligersvrienden. Filmpjes maken en badmintonnen bij -30°, concertje en films bekijken, verjaardagsfeestje van Meike (in hippiethema) crashen en vooral zeer tam van het leven genieten. Een laatste stop voor ik huiswaarts keerde was Moskou (Moskou voor de vrienden, jammer). Samen met Paulina en Marijn (de medestudent uit Gent) baanden we ons een weg door het besneeuwde Moskou bij dag en bij nacht. Nog een allerlaatste nacht in de luchthaven gekampeerd – welke onnozelaar is er ooit op het idee gekomen de bankjes in elke luchthaven zo oncomfortabel mogelijk te maken? – en de vlieger op richting Zaventem, waar de mama, de papa en de (toen nog niet, maar ondertussen wel) schoonzus een heus ontvangstcomité vormden.

Mijn 12 dagen in België kort omschreven: kerstfeesten, nieuwjaarsfeesten, vriendenfeesten en trouwfeesten zorgden ervoor dat ik niet veel meer thuis ben geweest dan in de voorbije 3 maanden. Ondertussen heb ik ook een nieuw visum verkregen, waaruit bleek dat ik mij hiervoor 3 maand voor niets zorgen heb gemaakt.

Als men vanuit België een rechte lijn naar Sint-Petersburg trekt, snijdt men Praag perfect in twee. De moeite dus om daar even uit het vliegtuig te springen, me dunkt. Dat mijn mede EVS kompaan mevrouw Sylvie daar de wereld probeert te verbeteren, gaf mij dus de perfecte reden deze schoone stede ook eens te bezoeken. En een schoone stede is het zeker. Ik stond werkelijk versteld van de prachtige gebouwen, vette zichten van op de heuvels en de Carlbrug natuurlijk.
Vooral ons sleeavontuur was redelijk memorabel. Een eerste poging met aluminium barbecuebakjes was van zeer korte duur, plastiek zakken rond onze voeten binden gaf ook niet het gewenste effect. Een geplastificeerde menukaart daarentegen deed ons zelfs niet stoppen bij het kruisen van een sneeuwloze asfaltweg. Bij het vinden van een echte slee in de vuilbak was de pret en de topsnelheid nog sneller bereikt. Met een bevroren achterste tot gevolg.

Vrijdagnacht landde mijn vliegtuig weer in Peter. Door een lichte ongestructureerdheid heb ik de nacht tussen de clochards gespendeerd. Aangezien ik nog maar net geland was, ontbrak ik mijn registratsia (een papierke dat ge pas na 2 of 3 dagen kunt bemachtigen), waardoor ik in geen enkel hotel binnenmocht. Na veel rondgedwaal in de stad werd ik door een taxi (letterlijk en figuurlijk) afgezet aan het station, waar het precies niet heel veel warmer was dan buiten. Fris aan de vis was dan ook de enige gedachte die 7 uur door mijn hoofd spookte. Respect voor de clochards.
Op mijn hippe fotosite, kunnen jullie binnenkort een paar sfeerbeelden bekijken van enkele van deze dolle avonturen.
Zo zie zo, tot in den bocht. Kijk uit, meer dol nieuws volgt sneller dan u zou denken.

en we blijven maar gaan

2009-12-11T03:46:00.000-08:00

Zowaar, wederom een tvoptreden

http://novgorod.rfn.ru/video.html?type=r&id=21505

Dit gaat over de Platform Meeting. Zeer serieus allemaal.
U ziet beelden tijdens de vergaderingen
De vrouw die geinterviewd wordt, is Nina, mijn bazin.
Ik vertel dat ik na mijn studies iets met de taal wou doen en dat ik daarom hier ben.
Op het einde vertel ik dat ik vind dat al mijn vrienden naar hier moeten komen. Tzalnogniezijnda!

tv tv tv tv tv

2009-12-09T12:42:00.000-08:00

Aanschouw

http://www.youtube.com/watch?v=ngykrj_q4PA

Mijn tvdebuut op de Russische televisie.

Voor zij die geen Russisch verstaan:
De mevrouw vertelt in het begin dat ik hier als vrijwilliger werk. Ondertussen ziet u beelden tijdens de Meeting die 2 weken geleden plaats vond.
Daarna vertel ik waarom ik hier als vrijwilliger ben: omdat ik geen zin meer had in studeren, en ook nog niet klaar was voor het echte werkleven. En hier is het een beetje de combinatie van de twee.
Vervolgens ziet u mij in mijn keuken (bij het afwassen van mijn buurman zijn afwas), waarna ik achter mijn laptop vertel over enkele culturele "shocks", zoals het geschifte Russische verkeer.
Ik vertel over de Russische vrouwen. Hoe alle vrouwen achter de kassa, in het station en in de bus blijkbaar tegen hun zin werken en bij gevolg nooit vriendelijk zijn. Maar door een beetje knip en plakwerk, lijkt het alsof ik het over alle vrouwen in Rusland heb. Oeps.
Tussendoor ziet u hoe ik Russische blinis maak.

Voor zij die wel Russisch verstaan:
Zoek de 750 taalfouten en hou ze vooral voor uzelf.

2009-12-05T02:37:00.001-08:00

Beste dagtrippers van het eerste uur

Mijn eerste deel van het EVS-avontuur zit er bijna op. Deze week pers ik mijn laatste krachten uit mijn afgematte lijf en sleep ik mij nog 5 laatste keren naar het werk. Máár vrijdag begint mijn vakantie. Het wordt een olijke maand, dat staat als een kijf boven water. Vrijdagavond vertrek ik met Masja en Vadik naar Petersburg. Daar gaan we een weekendje de toerist uithangen, Hermitage en andere wonderbaarlijke monumenten bezoeken. Zondag neem ik dan de trein (hopelijk zonder bom) naar Nizhniy Novgorod. Daar zal ik een klein weekje met de vrijwilligers feestjes bouwen. Daarna vervolledig ik mijn trip in Moskou, waar ik ook een dag of 3 zal ronddetsen. En tenslotte spring ik op het vliegtuig naar België, waar de olijke tijden alleen maar voortgezet worden. Een feest ter gelegenheid van het kindeke Jezus, een feest ter gelegenheid van het tiende jaar van dit millennium, en bovenal een feest ter gelegenheid van een trouwende broeder. En daartussen mij volproppen met frieten, bickyburgers en duvelkes.

Vorige week had er in Novgorod een grote meeting plaats, waar ik mij eigenlijk de laatste 2 maanden mee beziggehouden heb. Een 30 mensen uit een 20tal verschillende landen kwamen hierheen om projecten, kampen en activiteiten in hun land te promoten. Dat waren 4 fijne dagen – ook omdat mijn surrogaatmama uit België aanwezig was. Hieronder enkele foto’s van deze meeting, waar u mij kan aanschouwen tussen al deze Europeanen en bij het geven van een presentatie. (Ja mama, mijn hemd zit niet in mijn broek.)

Ik ben ondertussen een kleine beroemdheid in deze stad. Ik ben geïnterviewd geweest door 2 tv-ploegen en een gazet. Ik heb er allemaal niets van gezien, maar de rest van Rusland blijkbaar wel, want iedereen spreekt mij erover aan. Binnenkort krijg ik een cd’tje van de reportage en dan probeer ik deze wel ergens op het internet te persen.

Het wil hier maar geen winter worden. Het is wel al bijna 2 weken geleden dat ik de zon heb gezien, maar noch vries, noch sneeuw. Het zal waarschijnlijk voor januari zijn, jammer.

Het volgende heb ik de Russen in 2 maanden tijd geleerd/wijsgemaakt:
Belgisch is geen taal
Vilnius noch Wenen zijn de hoofdstad van België en liggen zelfs niet in de buurt.
Het dragen van u broek tot half uw gat is Belgische mode

Ten slotte enkele kooktips van SOS Carl:
Wil u een lekkere mix maken van pasta, groentjes, rauwe zalm en een Boursin-sausje in Rusland, vergeet het dan maar. Boursin (of iets gelijkaardigs) niet te vinden. Gebruik geen pot smeerkaas als vervangmiddel. Niet te fretten.
Nog minder te fretten: opgewarmde paté als vlees bij het avondmaal.
Het zijn kleine, maar hoogst nuttige tips. Zonder dank.

KaterCarl

Enkele weetjes

2009-11-19T11:37:00.000-08:00

Lees mee in de wondere wereld van Carl in confrontatie met de Russen.

· Carl is hard aan het werken. Volgende week is er een grote bijeenkomst met een 30tal mensen uit heel Europa, waar er veel gepraat zal worden over vrijwilligerswerk en alles daar rond. Visums, bussen, hotels, eten, zorgen dat iedereen overal geraakt en alle lijsten daar dan van bijhouden is in een notendop mijn taakomschrijving.

· Carl amuseert zich daarnaast door te gaan wandelen met zijn Russische maat, muziek te stelen en te delen, een concertje te zien, (weeral) naar de voetbal te gaan kijken en binnenkort ook een toneeltje mee te pikken. Gisteren nodigde een vriend mij uit om mee te pokeren. Zelfverzekerd van mijn pokerkunsten belandde ik in een behoorlijk professioneel circuit, gelukkig werd er voor minigeld gespeeld. Lichtjes door de mand gevallen wel.

· Carl ging naar de kapper, voor echt deze keer. Mevrouw de kapster wist perfect waarvoor ik gekomen was. Wanneer ik iets probeerde te zeggen, legde ze me het zwijgen op en zei: “Ik weet wat je wilt”, waarna ze lustig begon te knippen. Lustig betekent in dit geval traag. Ik weet dat ik een groot hoofd heb, maar meer dan een uur, waarvan 20 minuten om 3 verschillende gels en mousses ertussen te zwieren, was meer dan genoeg.

· Carl is extreem tam hier. Het is dan ook te koud om toerkes te gaan lopen. En zonder Bert en Arnout is dat ook niet wijs, want dan wilt ge niet de stoeren uithangen en als maar sneller beginnen lopen. Mijn sport houdt dan ook het volgende in: verbod op het nemen van de lift. Ik woon op het 9e verdiep – in Belgische normen is dat het 8ste, maar 9e klinkt hoger – en ik betreed deze trappen dan ook elke dag meerdere malen. En eigenlijk is dat nog wel een serieuze sport.

· Het tonen van een litteken op een iets delicatere plaats is echt choquerend voor de Rus. Niet meer doen Carl.

· Carl komt naar huis 23 december. Ontmoet mij in Zele, Gent of halverwege!

· Carl krijgt de webben dat zijn visum echt dé nagel aan zijn doodskist is. Een oplossing in de nabije toekomst bestaat er blijkbaar niet.

· Carl geeft volgende week voor het eerst in zijn leven les. Engelse les aan 11jarigen. We gaan naar een liedje van The Beatles luisteren. Beetje cultuur bijbrengen, niet waar?

· Carl wordt een Russische ster. Het plaatselijke Kanaal 3/AVS gaat mij volgende week een hele dag volgen. Het leven van een vrijwilliger: Carl geeft les op de middelbare school, Carl werkt op zijn project, Carl leeft in zijn flat: dat wordt allemaal gefilmd. Phoeh, spannend. Wel een goede reden om mijn kamer eens te kuisen. Allemaal kijken op de satellietteevee.

· Carl kwam in contact met de politie. Een te vermijden zaak in Rusland. Ik zag er waarschijnlijk net iets te toeristisch uit met mijn rugzak zeulend door Sint-Petersburg. Gevolg: mee naar het bureau en heel mijn zak legen. Een zak vol vuil en stinkend wasgoed. Haha, tzal ze leren.

· Rusland begint friskes te worden. We zitten dikwijls al enkele graden onder de 0.

· De Russen zijn bang van de Mexicaanse griep, waardoor alle scholen en universiteiten gesloten zijn. Jammer dat ik geen student meer ben.

· Carl groet u allen

· Dag

fotosite

2009-11-08T02:37:00.000-08:00

deel mee in mijn vreugde en amuseer uzelf met het russische beeldmateriaal

http://picasaweb.google.com/carldesmedt1/RosRusland#

enjoy yourself

trainingfoto

2009-11-02T22:43:00.000-08:00

Paulina, the Polish. Meike, the German. Aidan, the Irish (die ge langs geen kanten verstaat)

Jan, de Tsjech

en maar duwen

bambi en de vlinder

Lazy Polish

The human tree

amusement op het strand

op de bus met Nils

Aidan bijt graag

serieus werken tijdens een sessie

Bel me schrijf me laat me toch iets weten

2009-11-02T13:18:00.000-08:00

Oja

Prospekt Korsunova 36-3-916
Velikiy Novgorod, 173000
Russia

Laat de brieven maar komen! Pakketjes zou ik niet aanraden, daar er amper een postkaart in mijn brievenbus past.

Ik hou van trainingen

2009-11-02T13:17:00.000-08:00

Hoera hoezee, jullie geduld wordt beloond: Hier ben ik dan met een relaas van de laatste weken! Ik ga het een beetje inkorten want het is één groot avontuur geweest.
Zoals jullie gelezen hebben op de laatste blog, vertrok ik op training naar Nizhniy Novgorod, een stad op 20 uur treinen van hier. Eerst de trein naar St. Petersburg, waar ik een dagje rondgedetst heb, langs de Hermitage, Nevski Prospekt en andere bezienswaardigheden. Hier kom ik zeker nog eens terug voor een weekendje. Dan op de nachttrein naar Nizhniy. Ik had er al veel verhalen over gehoord, en dat is inderdaad een ervaring op zichzelf. Ik zat in een platskartniy wagon, wat betekent dat er “bedden” (lees: planken met een matraske) zijn, per 4, maar de hele wagon is open. Ik zat samen met 3 vriendelijke jonge mensen, die zeer geïnteresseerd waren in mijn religie. Bleek dat het getuigen van Jehova waren, die mij perse wilden overtuigen dat de evolutietheorie van onze vriend Darwin een fabel is en dat we logischerwijs van Adam en Eva en de appel en de slang en het Paradijs afstammen. Desalniettemin vriendelijke gasten waar ik mij goed mee geamuseerd heb.
De volgende ochtend kom ik toe in Nizhniy, de vijfde grootste stad van Rusland, waar Pierre, een vrijwilliger uit Frankrijk mij opwachtte. Wat volgde was een week vol dolle dolle pret! De eerste twee dagen bleven we in de stad, waar ik kennis maakte met een 15tal vrijwilligers uit Frankrijk, Polen, Ierland, Duitsland, Tsjechië, Oostenrijk en nog een meisje uit de Walen, die allemaal in Nizhniy verblijven. Echt allemaal superwijze mannen en vrouwen. Na twee dagen vertrokken we voor de echte training naar een kampplaats in de bossen. Elke dag hadden we verschillende sessies over vrijwilligers, wat mogen we (niet), wat moeten we (niet), over cultuurshocks in Rusland, verschillen tussen Europese cultuur en Russische, over EVS. Dit allemaal aan de hand van vrij geestige opdrachten en spellekes. Echt zeer interessant. S’ avonds was het ontspanningstijd met een paar Russische films, een avond in de sauna, redelijk wat bier en vodka en vooral veel festijnen. Hier leerde ik dus vooral hoe het wel moet als vrijwilliger, en aangezien ik de enige en eerste vrijwilliger ben in Novgorod, kan ik ze hier leren wat wel en wat niet!
Normaal gezien vertrok ik een uur na de training terug naar huis, maar het was toch weekend en het was daar zo wijs (zoals ge waarschijnlijk al gesnopen hebt ondertussen), dus veranderde ik mijn ticket en bleef ik 2 dagen langer in het andere Novgorod. Hier werden vooral de hoogst aangename avondactiviteiten verder gezet in de cafeetjes. Normaal gezien (weeral) nam ik dan vrijdag de trein naar huis, maar weeral was het zo tof, dat ik mijn Poolse en Duitse vriendin volgde naar Moskou. Daar hebben we een dagje rondgezworven, rode plein en het lichaam van Lenin gezien (een haast onmogelijke opdracht naar het schijnt, omdat dat bijna nooit open is en ge uren moet aanschuiven). De 2 meisjes gingen nog een dagje blijven, maar mijn trein naar St. Petersburg vertrok diezelfde nacht om 2.00u. We hadden op internet gelezen dat een Belg een Halloween feestje gaf op zijn kot in Moskou. Wij daar naartoe, eigenlijk onuitgenodigd, dus we komen daar binnen, niemand kennende. Wat blijkt, die Belg heeft bij mij op de Unief gezeten in Gent (voor de slavisten, Marijn, ik denk 3 jaar jonger als ons). Wij verschieten ons natuurlijk nen bult. WA DOET GIJ HIER??? Redelijk absurd. Daarna dus op de nachttrein naar St. Petersburg en vandaar op de bus naar Novgorod. Zo dood als een pad (na 2 weken bitter weinig slaap en een 3tal dagen gereis) kom ik toe in Novgorod, klaar om te verhuizen. Vanaf hier was het even gedaan met de dolle pret. Ik moest de dag ervoor al uit mijn flat, en dus hadden ze al mijn spullen genomen en die buiten gezwierd. Maar ik kon nog niet in mijn kamer in de home waar ik ging wonen. Dus een nachtje bij een vreemde op de zetel geslapen, dik gefrustreerd. Vandaag kon ik dan eindelijk verhuizen naar de home. Een superlelijk gebouw, staat zo goed als op instorten, maarrrr het negende verdiep is het mijne, een proper verdiep, nieuwe keuken, badkamer, wasmachine, alles dik in orde. Ik woon hier samen met Sallis (een Turk met een aangename portie ADHD, grappige kerel) en Nick (een Israelier, ook dik in orde. Hij is juist wat ziek vandaag, dus die heb ik nog niet veel gezien). Ik heb nu eindelijk, na een maand, mijn vaste stek, mijn kamer is geïnstalleerd, kheb na 2 weken eindelijk mijn kleren nog is kunnen wassen en ik zit nu op het gemak. Ik heb zeer veel spijt dat ik niet in Nizhniy zit, waar al de anderen zitten, maar deze week komen mijn 2 vriendinnen mij al bezoeken, ik ga zeker af en toe naar daar gaan en we gaan waarschijnlijk gaan skiën met een paar mannen. Dus ik heb een perfecte vakantieplaats gevonden.
Nu is het dus terug een beetje acclimatiseren, de werkweek is terug begonnen, mijn Russisch is erbarmelijk slecht na een week Frans, Duits en Engels door elkaar! Dat is een groot voordeel dat ik hier terug ben. Daarvoor zijn we hier, niet waar?
Voor de rest heb ik redelijk grote problemen met mijn visum, maar daar wordt hard aan gewerkt.
Ik zet enkele foto’s van de training hierboven en dan nog een paar van mijn nieuwe woonst. (In het klein, als je ze beter wil zien, gewoon op klikken). Maar een dezer dagen zal ik eens een fotosite aanmaken, en de link hier bijvoegen, dan kunnen jullie alle (al dan niet gecensureerde) foto’s bewonderen.
Goede nacht en tot de volgende

toerist in eigen stad

2009-10-11T11:02:00.001-07:00

Ahoi beste vrienden,

Ondertussen zit jullie roste vriend al een dikke week in het olijke Rusland. Nog steeds kruipt de gedachte door mijn hoofd: wat een land, wat een mensen!
Ik zit volop in de aanpassingsfase, maar ik voel me al een behoorlijk stukske Rus. Vanaf nu ga ik dan ook door het leven als Kiril Romanovitsh Smirnof. Aangename kennismaking!
Na het scoutsweekend heb ik ondertussen mijn eerste werkweek achter de rug. Nog een beetje aan het zoeken wat en hoe, welke opdrachten ik krijg, wat ik niet mag en wat wel, soit dat loopt allemaal wel vlot.
Ik heb ondertussen ook leren koken. Borsj (een soort soep/hutsepot) en blinis (de pannekoeken jawel) hebben ondertussen geen geheimen meer voor mij!
Dit weekend heb ik den toerist uitgehangen, met een paar mensen van het werk het kremlin bezocht. Het was hier prachtig weer de laatste dagen en ik moet mijn mening van de stad al een beetje aanpassen. De wijk waar ik leef (en ook nog andere wijken heb ik al gemerkt) blijven wel grijs, zelfs onder de stralende zon, maar het kremlin en de buurt daarrond is wel redelijk vetjes! Het kremlin is dus een grote omwalling met daarbinnen een paar schoon exemplaren van kerken en wat standbeelden en dergelijke. Echt wel de moeite!

Gisterenavond was het de clash der titanen, Rusland – Duitsland. Ik, als voetbalfanaat nr. 1, heb mij tussen de Russen genesteld in een cinemake. Voetbal op groot scherm! Amai, dikken ambiance was da! En maar roepen, en maar zingen, maar het mocht niet baten. Den Duits versloeg ons met 1-0. Jammer, naart schijnt is het feest in de straten als Rusland wint, dat had ik wel eens willen meemaken. Dan maar naar een karaokebar geweest, waar ik (onder lichte dwang) het beste van mijzelf ten berde heb gebracht. Guns ’n Roses dan nog wel (meer internationale liederen waren niet echt voor handen).
Alles A-OK hier dus. De enige genante situatie die ik hier al meerdere malen heb meegemaakt, is wanneer het gesprek over mijn studies gaat. "Dus, wat hebt gij gestudeerd? Russisch?" En dan ziet ge ze denken, die jongen studeert 5 jaar Russisch en dat is alles dat die kan. Vooral als ze dan vragen, "en waarom Russisch?" Daar heb ik zelfs in het Nederlands geen antwoord op, dus dan kijk ik maar een beetje schaapachtig rond van weet-ik-veel. Soit, ze apprecieren het wel dat ik alles in het Russisch probeer te doen, want met de mensen hun engels hier is het nog erger gesteld.
Morgen weer een nieuwe werkweek en de week erna vertrek ik al op reis naar (een ander) Novgorod, 1000km, voor een dikke week. Training met andere vrijwilligers die in Rusland zitten. Dat zie ik al helemaal zitten, nekker een klapke slaan met gelijk gestelde zielen die hier ook ineens binnengevallen zijn.

Gegroet
Kiril

foto's survivalweekend

2009-10-06T08:20:00.000-07:00

Enkele foto's van Carl de padvinder:
Carl zeer aandachtig kijkend naar de miss-verkiezing (met uiterst zatte vriend)

Carl bij het leggen van een knoop voor punten (en hij had ze toch wel juist zeker, wa nen beir)Carl in volle actie bij de start van het parcour

Carl met Anton bij het ontvangen van de medaille
en Carl met de Грибники

welkom in novgorod

2009-10-05T23:50:00.000-07:00

привет beste vrienden van Carl,

Ondertussen zit ik al een dag of 3 in het verre Rusland. Wat een land, wat een mensen!
Vrijdagnacht, na een laatste afscheid van de toneelmannen (mét champagne) en na een uiterst korte en slapeloze nacht, begon mijn grote avontuur! De vlieger op naar Sint-Petersburg. Een korte stop via Kopenhagen, met een beetje vertraging, want we mochten niet direct landen omdat Obama in Kopenhagen was. Hij wou mij ook veel succes en plezier toewensen. Toffe gast, den Barack!
In St. Petersburg wachtten 2 vriendelijke dames mij op. Zij zouden me van de luchthaven naar het busstation leiden (waar ik de bus naar Novgorod zou nemen). Wat een MASSIVE stad is St. Petersburg! Even een stuk van de stad doorkruisen duurde al 3 uur. Eerst op een klein busje, dan de metro. “Ondergrondse” metro is hier een understatement. De roltrap naar beneden was zonder overdrijven 10 keer langer dan de roltrap naar de voetgangerstunnel in Antwerpen. Daarna nog een bus, en nog wat wandelen, met mijn 2 valiezen, rugzak en laptop. Mijn zweetklieren werkten weer op volle toeren.
Daarna zat ik een 4tal uren op de bus naar mijn stad, Novgorod. Ik zat naast een vriendelijke mens, Oleg, die anderhalf jaar zijn rijbewijs kwijt is, omdat hij een beetje zat was geweest.
Tegen 9u wacht Tamara (mijn mentor van de organisatie) me op in Novgorod. Ze zet me af in mijn appartement: op het vierde verdiep van een megasovjetblok, wel groot, maar niet helemaal in orde. Om samen te vatten, ze gaan een andere plek voor mij regelen. Dus voorlopig nog geen adres waar jullie mij op kunnen stalken met liefdesbrieven en pakketjes vol duvel en M&M’s. Ik was zo dood als een pad, dus direct in mijn bed gekropen, want de volgende dag vertrok ik om 6u al op “tourist weekend”. Lees: adventureweekend in de bossen tussen (ik schat) een kleine 100 Russen. Ik werd direct uitgenodigd om bij het team грибники (Muchroomers) te horen en er waren allerlei opdrachten: katamaranrace, een heel touwenparcour over de rivier en teruglopen door de rivier (dieper als in Ijsland, maar even chilly aan de willy) en een oriëntatietocht in de nacht. Ik stond daar schoon met mijn propere kleren. Gelukkig mocht ik er gebruiken van Anton, onze teamleider. Wel spannend om in de bomen te hangen, terwijl er iemand in het Russisch roept hoe ge u moet zekeren. Chance dat mijn scoutservaring ergens in mijn achterhoofd aanwezig was! Het eerste wat ik dus in Rusland geleerd heb, is een 10tal knopen leren leggen.
Het was wel een beestig weekend, de hele nacht aan het kampvuur, mijn beste Russisch bovenhalen. Iedereen dacht dat ik een echte Rus was, omdat ik er geen probleem mee had me vuil te maken, in een tent te slapen en soms wel moest lachen met de Russische moppen (die eigenlijk zelden grappig zijn). Ook vonden ze dat mijn accent zeer goed was. (Dank u wel Saelman!) Er was ook een miss verkiezing en ik mocht in de jury zetelen. Wat een show: powerpointpresentaties, zotte (erotische) dansen en verkleedpartijen. Uiteindelijk mocht de Belgische vriend (zo noemden ze mij daar) de winnares kronen. Het was niet de mooiste, maar ze “danste” wel het schoonst. Zondag was het prijsuitreiking en blijkbaar waren Anton en ik tweede geworden in het afleggen van het katamaranparcour in het water. 3 dagen in Rusland en al een medaille in mijn pollen! KATSJING! Dat was dus een aangename eerste kennismaking met de Russen! Nog doder als bij mijn eerste aankomst, kroop ik in mijn bed.
Gisteren begon dan het echte leven in Novgorod. Naar de Youth House, waar ik de komende maanden zal werken. Gisteren heb ik nog niet echt gewerkt, enkele administratieve dingen geregeld: kennis gemaakt met de collega’s, beetje uitleg gekregen over wat er allemaal te gebeuren staat, telefoon geregeld, nieuwe rekening geopend. Vandaag gaan Tamara en Nina (mijn 2 collega’s waar ik de Platform Meeting mee zal organiseren) mij leren Russisch koken. Spannend!
Het is dus wel een kleine cultuurshok en een beetje een aanpassing. Ik zie het volledig zitten, maar ik zal content zijn als ik mijn definitieve woonst zal hebben. Dan kan ik die wat inrichten en toch een beetje “my safe haven” hebben. Ik praat hier ganse dagen Russisch aangezien mijn Russisch dikwijls beter is als de Russen hun Engels (wie mijn Russische niveau kent, snapt dus dat ze hier echt geen 5 woorden Engels kunnen). Dat is best vermoeiend, maar ik voel al dat het beter gaat.
Novgorod is op het eerste zicht maar een grijze stad. Maar ik heb nog niet de kans gekregen wat rond te lopen. Mijn voorlopige appartement is echt in het midden van een triestige buurt. Naar het schijnt is de oude stad, het kremlin, wel echt de moeite. Als ik hier een tijdje zit, zal ik (hopelijk) een positiever beeld hebben.
Het is hier ook al redelijk friskes. Net als ik toekwam is blijkbaar de eerste echte kou meegekomen. Mijn korte broek, zonnebril en sandalen zullen dus niet direct van pas komen.
Koffieapparaten kennen ze hier ook niet echt, enkel oploskoffie. Hoe moet ik nu mijn nieuwe verslaving onderhouden?
Voila, ik hoor, lees, zie jullie wel op mail, blog, facebook (boeoeo) of skype!

Aan de vrienden van het atoma-schrift: echt merci, dat is gewoon strijk liggen. superboekske!
Aan de vrienden van de Fatima: de voorlopige tussenstand 0-0.
Aan Simon en Ruben: Wat zijn wij? Stoere mannen!

Dat ik jullie allemaal wel mis!

Carl